

NRC Handelsblad
03 July 2017, NH maandag


Section: Binnenland; Blz. 6
 Freek Schravesande

Dat zei VVD-Kamerlid Dilan Yesilgöz vorige week op Radio 1. 
NRC.Checkt
De aanleiding
VVD-Kamerlid Dilan Yesilgöz ziet een „wildgroei aan meldpunten" waar je terechtkunt als je wordt gediscrimineerd. Al die meldpunten zouden leiden tot verwarring. Melders weten niet goed waar ze terechtkunnen en de politiek weet niet hoe groot het probleem werkelijk is, doordat de cijfers van meldpunten niet met elkaar te vergelijken zijn. Yesilgöz pleitte vorige week op Radio 1, voorafgaand aan een parlementaire commissievergadering hierover, voor het centraliseren van de meldpunten. Ze wil de afhandeling ervan mogelijk overlaten aan de politie.
Om haar punt duidelijk te maken zei ze: „Stel, je bent een lesbische zwangere vrouw uit Amsterdam die online gediscrimineerd wordt. Dan kun je zomaar terecht bij zes, zeven meldpunten." Klopt dat?
Waar is het op gebaseerd?
Eerst, helemaal nieuw is het issue niet. „Voor het betere jatwerk moet u bij @DilanYesilgoz #VVD zijn", twitterde Kamerlid Theo Hiddema van Forum voor Democratie na de uitzending. Hij beklaagde zich twee maanden eerder tijdens zijn maidenspeech al over de hoeveelheid meldpunten. Waarop Yesilgöz terugtwitterde dat de VVD het onderwerp al in 2011 had aangesneden in de Kamer.
Bij navraag komt de woordvoerder van Yesilgöz op negen meldpunten waar een zwangere, lesbische vrouw die online wordt gediscrimineerd, terechtkan. Ze somt op: de politie, een landelijk meldpunt discriminatie, een regionaal meldpunt discriminatie, stichting Radar, COC Amsterdam, Slachtofferhulp Nederland, Meldpunt Internet Discriminatie, het CNV, het College voor de Rechten van de Mens. 
En, klopt het?
De politie: de gediscrimineerde kan aangifte doen of een (anonieme) melding achterlaten. In dat geval stelt de politie geen onderzoek in maar de melding komt wel terecht in het politiesysteem. Deze tellen we mee.
Het landelijk meldpunt:een door de rijksoverheid gefinancierd meldpunt, te vinden via discriminatie.nl van de Landelijke Vereniging Tegen Discriminatie (LVTD). Doet aan klachtbehandeling door bemiddeling en advies, ook voor mensen die liever geen aangifte doen. Wie hier een melding doet, komt terecht bij het meldpunt van een van de achttien regionale antidiscriminatievoorzieningen (adv’s) die zijn aangesloten bij de LVTD. Elke gemeente is van overheidswege verplicht haar burgers zo’n voorziening te bieden; in totaal telt Nederland volgens onderzoek van Regioplan 39 adv’s. Wie vanuit Amsterdam naar het landelijk meldpunt belt, komt terecht bij het Meldpunt Discriminatie Regio Amsterdam (MDRA). Er is geen andere adv in de regio Amsterdam. Het landelijke en regionale meldpunt tellen we dus als één.
Stichting Radar: is ook een adv, maar alleen bedoeld voor inwoners van de regio Zuid-Holland en Noord-Brabant. Die tellen we dus niet mee. 
COC Amsterdam: deze belangenorganisatie voor onder meer lesbische vrouwen verwijst melders door naar de politie en het Meldpunt Discriminatie Regio Amsterdam. Maar het COC roept ook op nare ervaringen te melden per e-mail. 
Slachtofferhulp Nederland: een telefonisch webcareteam helpt slachtoffers bij het verwerken van een gebeurtenis, ook als er geen aangifte is gedaan. Een ‘meldpunt’ zou de woordvoerder van Slachtofferhulp Nederland haar organisatie niet willen noemen, maar volgens de definitie ‘plaats waar men terechtkan om iets te melden’ is het dat wel. 
Meldpunt Internet Discriminatie: MiND, in 2013 opgericht door de overheid beoordeelt na een melding of een discriminerende uiting op internet strafbaar is. Zo ja, dan verzoekt MiND de beheerder van de betreffende site de uiting te verwijderen. Tellen we mee. 
Het CNV: (aspirant-)leden van vakbond CNV kunnen bijvoorbeeld een geval van zwangerschapsdiscriminatie op de werkvloer melden bij het CNV, dat de melder van advies kan voorzien. Deze tellen we niet mee omdat dit meldpunt specifiek over werkgerelateerde discriminatie gaat. 
College voor de Rechten van de Mens: iedereen die zich gediscrimineerd voelt, kan hier een klacht indienen om een procedure te beginnen. 
Conclusie
Yesilgöz had het over „zes, zeven" meldpunten waar een zwangere, lesbische vrouw uit Amsterdam die online wordt gediscrimineerd, terechtkan. Haar woordvoerder noemde er negen. In aanmerking nemend dat al deze ‘meldpunten’ hun eigen expertise en doelstelling hebben, komen wij tot zes. We beoordelen de stelling van Yesilgöz daarom als waar.
Freek Schravesande
 
 