
de Volkskrant
23 mei 2015 zaterdag
Section: Sir Edmund; Blz. 6
 RONALD VELDHUIZEN
Wat werd onlangs beweerd? De zweetgeur van iemand die plezier heeft gehad, doet anderen glimlachen. Wat zegt de zoutkorrelcheck? Straks is er geluksparfum te koop. 
Onder de ietwat zoetsappige kop 'Geur van geluk tovert glimlach op gezicht' boven een persbericht van de Universiteit Utrecht, schuilde afgelopen maand een opzienbarend onderzoek. Wat blijkt: studentes gaan glimlachen, wanneer ze zweet ruiken dat eerder uit de oksels van lachende mannen is komen druppen. In dat zweet zitten blijkbaar geursignalen van blijdschap, concluderen de wetenschappers die de studie uitvoerden. Het persbericht verkoopt het verhaal als een leuk weetje, en in die gedaante verschijnt het dan ook in het Nederlands Dagblad, AD, De Telegraaf, Metro en . 

Op zichzelf is het idee dat geurstoffen uit zweet emoties overbrengen niet zo raar. Angstzweet is een bekend voorbeeld: sommige diersoorten die het ruiken, ervaren zelf ook angst. Bij mensen lijkt het ook zo te werken, maar helemaal zeker is dat niet. 

Afijn. Terug naar gelukszweet: gaan we daarvan lachen? We pakken het Utrechtse onderzoek erbij. Terwijl de proefpersonen - studentes - aan geluks- of angstzweet roken, legden de wetenschappers met elektroden de bewegingen van drie gezichtsspieren vast. Wat bleek: de gezichtsspieren reageerden inderdaad een tikje anders bij het ruiken van gelukszweet, dan bij angstzweet. Interessant, maar aan de gemeten spierbewegingen valt helemaal niet op te maken of de aan feestzweet ruikende proefpersonen wel een échte lach vertoonden. Dat zegt Agneta Fischer, hoogleraar emotietheorie aan de Universiteit van Amsterdam, in een reactie. Daarnaast blijkt uit de resultaten dat de stemming van de studentes niet veranderde, ongeacht het zweet dat ze onder hun neus kregen. 

Het enige dat de Utrechtse studie aantoont, is dat mensen gelukszweet anders ervaren dan angstzweet. Niet dat ze er vrolijker van worden. Waarom dan toch de pers opzoeken met het glimlach-tover-verhaal? Dat komt misschien door de sponsor: levensmiddelenfabrikant Unilever. Die bedacht het experiment en betaalde ervoor. Om ooit geluksgeur in een flesje te vermarkten, vermoeden we. Aftershave waar vrouwen blij van zouden worden, verkoopt toch een stuk beter als die werking 'wetenschappelijk' is bewezen. 


