De voordelen van een buitenlandverblijf

Voor de derde keer in mijn leven ben ik langere tijd in het buitenland. Was ik eerst musicus in Amman en student in Sydney, nu ben ik een heuse visiting scholar in Kiel. Een buitenlandverblijf voor promovendi wordt aangeraden, omdat het een van de dingen is waarnaar wordt gekeken bij beursaanvragen. Dat kun je laakbaar vinden (en dat vind ik ook), maar het is helaas de realiteit: hokjes afvinken is belangrijk om een beurs binnen te slepen. Toch zou dat zeker niet de enige reden moeten zijn om weg te gaan. Sterker nog: ik denk dat het voor alle promovendi (en studenten wat dat betreft) van onschatbare waarde is.

Meer tijd

De belangrijkste reden dat ik naar Kiel ben gegaan is vanwege een professor hier: prof. Lieselotte Anderwald. Zij houdt zich al jaren bezig met onderzoek naar de relatie tussen taalgebruik en taaladvies in het Engels. Dat is voor haar niet een soort bijproject, het is echt een van de speerpunten van haar onderzoek. Ik heb haar een aantal keer gesproken op conferenties en workshops, maar dat was altijd kort. Nu kan ik echter gedurende een wat langere periode praten over haar eigen onderzoek, over de methoden, de keuzes, de problemen waar ze zelf tegen aan loopt en liep. Over de gaten die er nog zijn, over wat er nog meer moet gebeuren. En ik kan praten over mijn eigen onderzoek, in veel meer detail dan op een conferentie kan. Het is een waardevolle aanvulling op de begeleiding die ik van mijn eigen promotores krijg. Meer ogen op de zaak is heel erg fijn.

Concentratie

De tweede reden om überhaupt weg te gaan is een gebrek aan afleiding. Ik hoef geen onderwijs te geven, ik hoef niet aan zijprojectjes te werken (hoewel ik dat soms wel doe), ik heb geen vergaderingen, niks. Ik hoef alleen maar met wat mensen te praten over hun vak, en de rest van de tijd kan ik lezen. Voor mij is dat een ongelooflijk goed. Ik lees ook tijdens mijn ‘gewone’ werk wel artikelen, maar nu lees ik ze allemaal na elkaar, iets waar ik normaal geen tijd voor heb. Dat maakt het mogelijk allerlei verbanden te leggen, vergelijkingen te trekken en referenties na te zoeken en die direct óók te lezen. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe ongelooflijk prettig dat is. Waar ik normaal tien pannen op het vuur heb en in allemaal af en toe roer, heb ik nu één enorme soeppan waar ik van alles in mieter en door elkaar roer.

Gras bij de buren?

De laatste belangrijke reden waarom ik naar Kiel ben gekomen is om te leren over het Duitse academische klimaat. Er zijn namelijk in Duitsland potentieel veel banen in de wetenschap: een stuk meer dan in Nederland (zeker gezien de herverdeling drukverhoging van Van Rijn). Dan is het wel handig om te weten hoe het er aan toe gaat. Hoe zijn de kansen bijvoorbeeld, hoe zit het met de werkdruk, met de verhouding onderwijs : onderzoek, hoe is de beurscultuur. Het zijn allemaal dingen waar je over kan lezen, maar nuttiger is het om er daadwerkelijk met mensen over te praten.

Perspectief op onderwijs

Ik krijg ook een ander perspectief op onderwijs. Op dat gebied worden hier een aantal andere keuzes gemaakt dan ik ken. Een daarvan is een focus op eindbeoordeling. Aan het eind van ieder semester worden vooral papers geschreven; opdrachten tijdens de colleges zijn er in ieder geval bij deze opleiding nauwelijks. Dat deed ik anders, bijvoorbeeld tijdens het vak dat ik recentelijk gaf. Ik deed dat toen omdat ik dat zo gewend was, maar nu word ik gedwongen die keuze te verantwoorden. Dit type perspectief, waarbij je vraagtekens zet bij voor de hand liggende elementen van je dagelijkse praktijk, is heel erg nuttig. Voor mij, maar ook de promovendi waarmee ik hier praat, die niets anders dan hun systeem gewend zijn. Zo’n buitenlandverblijf gaat natuurlijk ook over dialoog: ik breng ook wat kennis met me mee (ahum). Hoewel ik wat  niet van mening ben veranderd: ik denk nog steeds dat het goed is om niet alles op één beoordeling te gooien.

Toevallig doet mijn prof wél aan een tussentijdse opdracht, in de vorm van een learning log. In zo’n log moet je verbanden leggen tussen twee colleges naar keuze in een vak, en moet je die proberen te relateren aan iets wat niet in college is besproken. Dat kan extra literatuur zijn, of een persoonlijke ervaring. Gaan twee colleges over accenten, dan kun je bijvoorbeeld nadenken of je daar in je eigen omgeving iets van weet. Studenten blijken dit heel moeilijk te vinden (o nee, zelf kiezen, zelf nadenken!), maar het is precies het soort kritisch reflecteren dat ik essentieel vind voor een universitaire opleiding. Misschien kan ik het dus ook in mijn eigen praktijk integreren.

Frisse omgeving, frisse blik, nieuwe feiten, nieuwe perspectieven. Ik kan het iedereen aanraden. Ik ga weer verder lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s